Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

ΜΑΦΙΑ-ΠΩΣ, ΓΙΑΤΊ ΚΑΙ ΑΠΌ ΠΟΥ ΞΕΚΊΝΗΣΕ

Μία σύντομη ιστορία για το φαινόμενο που λέγεται «Μαφία».
Πρώτα απ’όλα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λέξη Μαφία είναι συνώνυμο της Cosa Nostra και αναφέρεται στο “γκρουπ” οργανωμένου εγκλήματος της Σικελίας και όχι όπως λανθασμένα χρησιμοποιούμε τον όρο για να περιγράψουμε οποιοδήποτε οργάνωση οργανωμένου εγκλήματος.

Μαφία ή Cosa Nostra λοιπόν για την Σικελία. Η Νάπολη έχει την Camorra , η Calabria την Ndrangheta κτλ… Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για την Μαφία (Cosa Nostra) της Σικελίας και πως ξεκίνησε και αναπτύχθηκε στην Ιστορία. Αλλά τι σημαίνει Μαφία?
Η ετυμολογία της λέξης δεν είναι κάτι σίγουρο και υπάρχουν διάφορες εικασίες. Κάποιοι πιστεύουν ότι προέρχεται από το αραβικό “maha” που σημαίνει σπηλιά ή από το “mahyas” που σημαίνει “τολμηρός / καυχησιάρης”. Άλλες αραβικές λέξεις που ίσως να έχουν σχέση με την ετυμολογία της λέξης είναι Mahflil = σημείο συνάντησης, Mua`fa = ασφάλεια / προστασία. “Mafiuso” ή “Marfuso” στην Σικελιανη διάλεκτο σημαίνει “αλλαζονικός”, “θαρραλέος” και “όμορφος” ενώ αντίθετα στην Φλωρεντιανη διάλεκτο “mafia” ή “maffia” είναι συνώνυμο της φτωχιάς και της μιζέριας! Υπάρχουν ακόμα πολλές εκδοχές για την ετυμολογία της λέξης… παρ’ολα αυτά, η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η λέξη μαφία για να περιγράψει κάποιον εγκληματία ήταν σ’ένα θεατρικό έργο του 1863 “I mafiusi della Vicaria” του Giuseppe Rizzuto. To έργο περιέγραφε την ζωή των εγκληματιών στην φυλακή Vicaria του Παλέρμο και η λέξη μαφία αναφερόταν μόνο στον τίτλο.Οι πρώτοι μαφιόζοι τώρα, ήταν οι “gabellotti”, δηλαδή οι υπεύθυνοι των γαιοκτημόνων στις επαρχιακές περιοχές της Σικελίας του 18ο αιώνα. Οι “gabellotti” ήταν στυγνοί εγκληματικός και η δουλειά τους ήταν να ελέγχουν τους “campieri” (οι οποίοι φιλούσαν τα σύνορα των κτημάτων των αριστοκρατών και δεν δίσταζαν να σκοτώσουν οποίον τα παραβίαζε) και να επιτηρούν τους αγρότες που δούλευαν στα κτήματα. Σιγά σιγά, όπως ήταν φυσικό οι “gabellotti” άρχισαν να αποκτούν δύναμη και ζητούσαν μέρος των κτημάτων από τους αριστοκράτες με αποτέλεσμα να τους αντικαταστήσουν κατά κάποιο τρόπο. Εκείνη την εποχή η Σικελία δεν είχε ακόμα ενοποιηθεί με την υπόλοιπη Ιταλία και όταν συνeβει αυτό το 1861, τότε “gabellotti” και “campieri” μεταφέρθηκαν στο Παλέρμο και άρχισαν νέες “business” εκεί…

Κατάφεραν ακόμη και να έχουν διασυνδέσεις με πολιτικούς φορείς της Βορείου ΙΙταλίας και έτσι “γεννήθηκαν” οι πρώτοι μαφιόζοι! Ήταν οι “άρχοντες” των κοιλάδων της Σικελίας έλεγχαν τους αγρότες και ζητούσαν ποσοστά για τα πάντα ακόμη για το νερό! Παρ’ολο που ήταν σκληροί και αδίστακτοι άνθρωποι, είχαν κοινή συμφωνία να μην πειράζει ο ένας τον άλλο, και είχαν ισχυρούς δεσμούς με τις οικογένειές τους. Εκείνη την εποχή η Ιταλία ήταν “γνωστή” για την βίαιη κοινωνία της με γύρω στους 3000 καταγεγραμμένους φόνους τον χρόνο. Τα δυο τρίτα των δολοφονιών ήταν επισήμως καταχωρημένα ως “Μεσογειακά Εγκληματα”. 35% από βεντέτες ή μίσος, 19% από θυμό, 10% λόγω έρωτα και 4% για λόγους οικογενειακής τιμής!!!! Αυτοί λοιπόν ήταν εν συντομία η πρώτοι μαφιόζοι! Και είναι φυσιολογικό στα πλαίσια μιας “υγιής” κοινωνίας να υπάρχουν και αυτό που λέμε “αποβράσματα” άλλα εκεί το κακό είχε παραγίνει! Βέβαια πολλοί υποστηρίζουν ο τι έχει να κάνει και η θέση του νησιού της Σικελίας.Η Σικελία βρίσκεται γεωγραφικά σε κομβικό σημείο γιατί ενώνει Ευρώπη με Αφρική και όπως ήταν φυσικό κατά καιρούς μέσα στους αιώνες είχε γίνει μήλον της έριδος για πολλούς κατακτητές.

Πρώτοι ήμασταν εμείς, οι Έλληνες, μετά οι Καρχηδονιοι, Άραβες, Γερμανοί της Δυναστείας των Hohenstaufen και άλλοι πολλοί αλλά δεν συνεχίζω γιατί αντί για άρθρο θα καταλήξει μάθημα Ιστορίας….Αυτές οι συνεχείς κατακτήσεις λοιπόν είχαν σαν αποτέλεσμα την αντίδραση των Σικελών σε κάθε μορφή εξουσίας και φυσικά και την έλλειψη κάθε εμπιστοσύνης σε αυτή. Ας περάσουμε όμως στο θέμα…πώς η μαφία άρχισε να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις απλώνοντας τα πλοκάμια της σε όλο τον κόσμο.

Όλα ξεκίνησαν την εποχή του φασισμοί στην Ιταλία όταν ο Μουσολίνι μαζί με τον Μορι έκαναν τη γνωστή “Μάχη Ενάντια στην Μαφία” οπότε και οι περισσότεροι μαφιόζοι φυλακίστηκαν ή αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Αμερική. Οι πιο περιζήτητοι όμως αρχηγοί μαφιόζοι καθώς ήταν είτε δικηγόροι, είτε γιατροί είτε μεγαλοκτηματίες ήταν αρκετά έξυπνοι και συμφωνήσαν να πληρώσουν για να αφεθούν ελεύθεροι…..Εκεί λοιπόν στην Αμερική μετανάστευσε και ο περίφημος Don Vito Cascio Ferro που την εποχή εκείνη ήταν ο Capο (αρχηγός) της Μαφίας στην Σικελία κι έτσι έγινε και ο πρώτος Αρχηγός της Μαφίας στην Αμερική. Κι ενώ η κυρίως “δουλειά” του εκεί ήταν ο οικονομικός εκβιασμός, κατηγορήθηκε και για 69 εγκλήματα 20 των οποίων ήταν δολοφονίες ώσπου το 1926 τον βάλανε μέσα….Στην Αμερική εκείνο το διάστημα ήταν η εποχή της ποτοαπαγόρευσης (δλδ η απαγόρευση με νόμο της παράγωγης και πώλησης αλκοόλ) και η λαθραία κατασκευή και διακίνηση αλκοόλ ήρθε μια χαρά στους μαφιόζους! Σε συνεργασία με τους ganster (συμμορίες) και Σία κακοποιούς του αμερικανικού υποκόσμου άλλαξαν το ονοματάκι τους από Μαφία σε Cosa Nostra (δηλ. Το δικό μας πράγμα…σε πιο ελεύθερη μετάφραση Η δίκη μας Δουλειά).Και με το πέρασμα της Ιστορίας, η Μαφία άρχισε να αναπτύσσει τις “δραστηριότητές” της και να “εξελίσσεται”. Από μαύρη αγορά που προμηθεύει τσιγάρα, σιτηρά και λάδια ελιάς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έως την διακίνηση ναρκωτικών μετά το τέλος του.

Άρχισε έτσι σιγά σιγά να μεγαλώνει το δίκτυο, πιάσανε δηλαδή και Μεξικό, Αυστραλία, Καναδά και φυσικά Ευρώπη. Έτσι, μεγάλωνε το δίκτυο, μεγάλωναν και οι “δουλειές”. Παράλληλα όμως άρχισε και η μάχη ενάντια της Μαφίας να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις επίσης. Το Ιταλικό Κράτος, η Ευρωπαϊκή Ένωση, Τα Ηνωμένα Έθνη, όλοι μαζί προσπαθούν να καταπολεμήσουν αυτή την πληγή που μολύνει τον κόσμο μας και μέσα στους καιρούς έχουν καταφέρει πάρα πολλά. Η Μαφία όμως, δυστυχώς είναι σαν το χταπόδι. Απλώνει τα πλοκάμια της παντού και όταν “χάσει” ένα πλοκάμι, αυτό αναγεννιέται.

Το φαινόμενο Μαφία, όσο “ελκυστικό” κι αν φαίνεται όταν το ακούς σαν ιστορία τόσο κι ακόμα περισσότερο αποτρόπαιο γίνεται όταν αντιληφθείς ότι δεν πρόκειται για μια ιστορία ή ένα έργο στο σινεμά αλλά για πραγματικά γεγονότα που αν μη τι άλλο είναι τουλάχιστον θλιβερό να συμβαίνουν στην εποχή μας….

FAMOUS MAGAZINE τεύχος 01 Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2008
πηγή
tatti.gr

ΜΑΦΙΑ,ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΠΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Picture

Ποτέ η ιστορία δεν είναι πλήρης χωρίς την προσωπική ιστορία των πρωταγωνιστών της. Όπως η ιστορία του ποδοσφαίρου γράφτηκε από τον Πελέ, τον Μαραντόνα και τον Κρόιφ ή η ιστορία της ροκ από τον Τζον Λένον, τον Μπομπ Ντίλαν και τον Τζίμι Χέντριξ, η ιστορία του οργανωμένου εγκλήματος έχει και αυτή τους δικούς της πρωταγωνιστές: Τον Τζον Κολόμπο, τον Αλ Καπόνε, τον Κάρλο Γκαμπίνο, τον Τσαρλς Λουτσιάνο και φυσικά τον ιδεοτυπικό Κάπο Τζον Τζόζεφ Γκότι.

Τζο Κολόμπο

Τζο Κολόμπο

«Ο εισαγγελέας μας μισεί. Ο πρόεδρος της χώρας τον υποστηρίζει. Αυτό που θέλω είναι η λίγκα να γίνει η μεγαλύτερη οργάνωση της χώρας, του κόσμου, έτσι ώστε όλοι να είναι περήφανοι για μας ανεξάρτητα από ό,τι κάνουμε, όπου και αν είμαστε –ακόμα και στη φυλακή

Η Οικογένεια Κολόμπο ήταν μια από τις διαβόητες πέντε φαμίλιες της Νέας Υόρκης και αρχικά γνωστή ως Προφάτσι. Μέχρι που το 1963, ο Τζόζεφ Κολόμπο έγινε Κάπο και άλλαξε το όνομα της. Εκτός από αυτό, ο Κολόμπο έφερε σαρωτικές αλλαγές στους μηχανισμούς, την ιεραρχία, την κουλτούρα και τον τρόπο δράσης των στελεχών της οικογένειας.
Ο Κολόμπο προσπαθούσε πάντα στο παρασκήνιο, πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και πάντα μακριά από τις δικαστικές αρχές. Ακόμη και όταν το FBI άρχισε να ερευνά τις δραστηριότητες του προτίμησε ένα πιο πολιτισμένο τρόπο να αντιδράσει: Αντί να λαδώσει ή να δολοφονήσει κάποιον πράκτορα, συνέστησε την Ιταλοαμερικάνικη Λίγκα, με πρόσχημα την προστασία των Ιταλοαμερικανών. Για να δώσει κύρος στην οργάνωση προσεταιρίστηκε διάφορους επώνυμους με ιταλική καταγωγή, από δικαστές και αξιωματούχους μέχρι το Φρανκ Σινάτρα.
Η ανορθόδοξη δράση του Κολόμπο συνεχίστηκε μέχρι του σημείου να διοργανώνει πικετοφορίες έξω από το κτίριο του FBI στη Νέα Υόρκη. Μια από αυτές ήταν και το κύκνειο του άσμα. Ένας άγνωστος άντρας τον πυροβόλησε τρεις φορές στο κεφάλι. Και ένα άλλος άγνωστος πυροβόλησε και δολοφόνησε το δολοφόνο αποκλείοντας την πιθανότητα να βρεθεί ο δράστης. Σήμερα οι επικρατέστερες θεωρίες για τη δολοφονία του είναι δύο: Είτε αυτουργός ήταν ο Τζόι Γκάλο, μέλος της Οικογένειας Κολόμπο και επικριτής του μεγάλου Κάπο είτε ο ίδιος ο Κολόμπο σε μια προσπάθεια να προωθήσει τους σκοπούς της οργάνωσης της Ιταλοαμερικάνικης Λίγκας και να χτίσει το πορτρέτο του μάρτυρα.Κάρλο Γκαμπίνο

Κάρλο Γκαμπίνο

«Οι πολιτικοί, οι δικηγόροι και οι πολιτικοί έχουν άδεια να κλέβουν. Εμείς δεν χρειαζόμαστε άδεια

Η Οικογένεια Γκαμπίνο, επίσης μια από τις πέντε φαμίλιες της Νέας Υόρκης, είναι συνώνυμη της μαφίας μετά τη δεκαετία του 1950. Ήταν η πιο ισχυρή Οικογένεια και μοναδικός υπεύθυνος για αυτό, δεν ήταν άλλος από τον Δον Κάρλο Γκαμπίνο. Ακόμα και σήμερα, η οικογένεια κρατάει το όνομα του μεγάλου Κάπο αποδεικνύοντας το βαθμό της προσωπολατρίας και της αποδοχής που είχε στα χρόνια της κυριαρχίας του.

Ο Κάρλο Γκαμπίνο ηγήθηκε της φαμίλιας από το 1957 μέχρι το 1976 διευθύνοντας μια εγκληματική αυτοκρατορία με τζίρο 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο και δύναμη χιλίων εκτελεστών. Παρότι οι Γκαμπίνο ήταν από τους πιο δραστήριους και πιο αιμοσταγείς μαφιόζους, ο Ντον Κάρλο δεν πέρασε ούτε μια μέρα πίσω από τα σίδερα.

Αλφόνς Καπόνε

Αλφόνς Καπόνε

«Το αμερικάνικο σύστημα, είτε λέγετε αμερικανισμός, είτε καπιταλισμός, είτε οτιδήποτε, δίνει σε όλους μια μεγάλη ευκαιρία αν μόνο την αρπάξουμε και την εκμεταλλευτούμε στο έπακρο.» 

Ο διαβόητος Αλ Καπόνε έγραψε τη δική του ιστορία στο χώρο της μαφίας ιδρύοντας τη δική του εγκληματική οργάνωση. Στη νιότη του εργάστηκε για διάφορες οργανώσεις αλλά όταν προσέβαλε την αδερφή ενός μαφιόζου, του Φρανκ Γκαλούτσιο, ήταν ώρα να βρει τη δική του Γη της Επαγγελίας. Αν και ζήτησε συγνώμη, ο Γκαλούτσιο τον εκδικήθηκε χαράζοντας του πρόσωπο με μαχαίρι και από τότε του έμεινε το ψευδώνυμο «σημαδεμένος».
Το 1921 μετακόμισε στο Σικάγο όπου εκμεταλλευόμενος την ποτοαπαγόρευση κατάφερε να στήσει από το μηδέν μια από τις μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις. Όλοι στο Σικάγο ήταν στο μισθολόγιο του Καπόνε: Αστυνομικοί, δικαστές, πολιτικοί, κοινοί εγκληματίες, κοινοί άνθρωποι. Και όλοι εκτελούσαν τις διαταγές του. Το Σικάγο ήταν η πόλη του Καπόνε.
Αυτά ακριβώς τα στοιχεία, η υπερβολική του δύναμη και ο έλεγχος των αρχών ήταν τα μοιραία του λάθη. Η προκλήσεις προς το σύστημα τον έβαλαν στο στόχαστρο του FBI που τον επικήρυξε ως «Εχθρό του κράτους» και τελικά κατάφερε να τον καταδικάσει για φοροδιαφυγή. Η αυτοκρατορία του κατέρρευσε στα χρόνια που ακολούθησαν.

Τσαρλς Λουτσιάνο

Τσαρλς Λουτσιάνο (Σαλβατόρε Λουκάνια)

«Έμαθα πολύ αργά ότι χρειάζεσαι μυαλό τόσο για να βγάλεις ένα εκατομμύριο τίμια όσο και βρώμικα

Αν στην ιστορία της μαφίας υπήρξε κάποιος σταρ αυτός δεν ήταν άλλος από το Λάκι Λουτσιάνο. Ο Σαλβατόρε Λουκάνι έγινε ο Τυχερός Λουτσιάνο το 1929 μετά από μια δολοφονική επίθεση: Παρά το γεγονός ότι ξυλοκοπήθηκε ανελέητα και μαχαιρώθηκε πολλαπλές φορές στο πρόσωπο πάνω από δέκα φορές επέζησε με μερικές ουλές και ένα πεσμένο μάτι. Όταν αργότερα θα γινόταν Κάπο, οι ουλές του και το μάτι θα γίνονταν συνώνυμα του τρόμου.
Ο τρόπος που ανέβηκε στην εξουσία ο Λουτσιάνο ήταν εξίσου κινηματογραφικός και συνέτεινε στη μεγάλη του φήμη. Για να πετύχει το σκοπό του σκότωσε διαδοχικά δύο Κάπο των Τζενοβέζε. Αρχικά τον Τζο Μασερία, μετά από συμφωνία με τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο και αργότερα τον ίδιο τον Μαραντζάνο όταν έμαθε ότι σχεδιάζει να το σκοτώσει. Εκτελεστές του Λουτσιάνο, ντυμένοι σαν πράκτορες του FBI, μπήκαν στο κτήριο του Μαραντζάνο χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και τον δολοφόνησαν μαζί με το συνεργάτη του. Για πολλούς, ο Λουτσιάνο ήταν ο πατέρας του οργανωμένου εγκλήματος.

Τζον Τζόζεφ Γκότι

Τζον Τζόζεφ Γκότι 

«Δεν λέω ποτέ ψέματα. Ψέματα λες όταν φοβάσαι

Ο Τζον Γκότι ήταν ο Κάπο της οικογένειας Γκαμπίνο στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Το επιλεκτικό του ντύσιμο, η αθυροστομία του και οι πομπώδης δηλώσεις τον έχουν καταχωρήσει στην κινηματογραφική φαντασία ως τον ιδεότυπο του Κάπο. Αν και φυλακίστηκε αρκετές φορές, το παρατσούκλι του ήταν Τέφλον Ντον από το γεγονός ότι κατάφερνε πάντα να ξεφεύγει από τις αρχές στο ξεκίνημα της καριέρας του.

Η αναρρίχηση του στην κορυφή ξεκίνησε όταν την Οικογένεια Γκαμπίνο ανέλαβε ο Πολ Καστελάνο. Η συμμορία του Γκοτί διακινούσε ηρωίνη αντίθετα στους κανόνες της οικογένειας και ο Γκότι ήταν στόχος. Σε ένα κινηματογραφικό προληπτικό χτύπημα δολοφόνησε πρώτος τον Καστελάνο, κάτι ανήκουστο για την οικογένεια των Γκαμπίνο μέχρι τότε.

Ο Τζον Γκοτί συνέχισε να διευθύνει την οικογένεια ακόμα και μέσα από τη φυλακή. Το 1992 καταδικάστηκε για διάφορα αδικήματα αλλά με την υποστήριξη της Αδελφότητας των Αρίων συνέχισε να είναι ο Κάπο των Γκαμπίνο μέχρι τις αρχές του 2000.

ΠΗΓΗ 
ONEMAN


Η ιστορία της Μαφίας του Σικάγου 
Πώς ο Nτον Kορλεόνε και οι επίγονοί του υλοποίησαν το αμερικανικό όνειρο Του Θαναση Βασιλειου

Gus Russo – Το Συνδικάτο

Μετ.: Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Εκδ. Ηλέκτρα, σελ. 735

Ο βετεράνος δημοσιογράφος Gus Russo δημοσίευσε την πλέον σύγχρονη μελέτη της ιστορίας της αμερικανικής Μαφίας και ταυτόχρονα ένα έγκυρο χρονικό της γένεσης, κυριαρχίας και μετασχηματισμού του made in USA εγκλήματος του 20ού αιώνα. Βάσει εκτεταμένης έρευνας, που για πρώτη φορά περιλαμβάνει πρόσβαση σε φακέλους του FBI, στο αρχείο Εγκλημάτων του Σικάγου, στα αρχεία της επιτροπής Κιφόβερ και πρωτότυπες συνεντεύξεις με μέλη του FBI που καταδίωξαν το Συνδικάτο, καθώς και αποκλειστική πρόσβαση στα ημερολόγια της χήρας του capo Κατσαρομάλλη Χάμφρις, ο Gus Russo αφηγείται την κρυφή ιστορία των ΗΠΑ. Την ιστορία της Οργάνωσης: του μυστικού καρτέλ που από την εποχή του Αλ Καπόνε, απέκτησε σταδιακά εθνική εμβέλεια και εξαπλώθηκε στο Χόλιγουντ, στο Λας Βέγκας… ακόμα και στην Ουάσιγκτον έως ότου «χαθεί» στο λαβύρινθο των νόμιμων συμπράξεων και των εταιρειών. Αποκαλύπτει εξήντα χρόνια διαφθοράς και παράνομης δράσης του «κακού» αλλά και του «καλού» κόσμου.

Το περιεχόμενο

Στο πρώτο μέρος ξεδιπλώνεται η ιστορία της ποτοαπαγόρευσης: της προτεσταντικής ιδέας των λευκών Αγγλοσαξόνων που οδήγησε στην εκρηκτικότερη παραοικονομία της ανθρωπότητας και στην απότοκη γένεση του υποκόσμου του Σικάγου – της πόλης που είχε αναγάγει την πολιτική διαφθορά σε τέχνη. «Κερδίζεις μ’ ένα χαμόγελο, αλλά κερδίζεις περισσότερα μ’ ένα χαμόγελο κι ένα όπλο», είχε πει ο «Μεγάλος Αλ», σαν παράδοξος εκφραστής του «πάρτε το νόμο στα χέρια σας». Πραγματικά, πήρε το «νόμο» στα χέρια του μέσα από το αποτελεσματικό σύστημα τρομοκρατίας και προστασίας, έως ότου προωθήσει την ιδέα της επέκτασης των δραστηριοτήτων του σε επίπεδο εθνικής εμβέλειας.

Στα επόμενα μέρη του βιβλίου του, ο Gus Russo αναφέρεται στη σαραντάχρονη ιστορία των επιγόνων του Αλ Καπόνε μέχρι το τέλος τους. Οι κληρονόμοι της Οργάνωσης, ο Τόνι «Joe Batters» Ακάρντο (ο πραγματικός Νονός), ο Μιούρεϊ «The Camel» ή αλλιώς «Κατσαρομάλλης» Χάμφρις (ο οικονομικός σύμβουλος και διανοούμενος της Οργάνωσης ο οποίος ήλεγχε και τα εργατικά συνδικάτα), ο Πολ «The Waiter» Ρίκα, ο Τζόνι Ροσέλι και ο Σαλβατόρε «Mooney» Τζιανκάνα (σύνδεσμοι μεταξύ υποκόσμου και της καλής κοινωνίας) μαζί με τους επιτελείς τους κατέστρωσαν και υλοποίησαν τη δική τους αυθεντική εκδοχή του αμερικανικού ονείρου.

Σχέσεις με την πολιτική

«Θα προτιμούσα να είμαι αφεντικό της Μαφίας παρά Πρόεδρος των ΗΠΑ», είχε πει ο Φρανκ Σινάτρα. Στην εκμυστήρευση αυτή κλειδώνονται αρκετές από τις άγνωστες λεπτομέρειες, που αφθονούν στο βιβλίο, για τη σχέση της Οργάνωσης με τον Λευκό Οίκο. Ο Χάρι Τρούμαν, οι Κένεντι (κυρίως ο εμπνευστής, ο πατέρας Τζο Κένεντι), ο Νίξον και άλλοι, όπως ο συνδικαλιστής Τζίμι Χόφα, είναι μερικοί που σηματοδοτούν την εμπλοκή κράτους και εγκληματικού παρακράτους.

«Hταν απίστευτο!», ομολογούσε η χήρα του Χάμφρις για την εκλογή του Τζον Κένεντι. «Δεν ήξερα ότι ο Πρόεδρος μπορούσε να εκλεγεί με τη βοήθεια των γκάνγκστερ του Σικάγου. Ζώντας στην άγνοιά μου, νόμιζα ότι κυβερνούσε η πλειοψηφία».

Συγγένειες και ταυτότητες

Αρκετοί ίσως θα θυμούνται την πασίγνωστη ταινία του Κόπολα «Ο Νονός» (στην οποία ενεπλάκη η Μαφία), το σενάριο της οποίας βασίστηκε στο ομώνυμο ρομαντικό μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο. Παρ’ ότι, κατά δήλωση του Πούζο, δεν είχε καμία σχέση με την πραγματική Μαφία, το βιβλίο ήταν ήδη αντιπροσωπευτικό για αρκετές σταθερές και ζώσες αξίες του αμερικανικού νεοσυντηρητισμού.

Ο κόσμος του Ντον Κορλεόνε ήταν ονειρικός: οι υφιστάμενοι αγαπούν και σέβονται τα αφεντικά τους σαν θετούς γονείς, τα πάντα γίνονται για την επιχείρηση, οι οικογένειες είναι δεμένες κάτω από έναν πατριαρχικού τύπου έλεγχο, η θρησκευτική πίστη είναι παρούσα, όπως και ο πατριωτισμός, η αρετή και η φιλανθρωπία. Για το «κακό», το έγκλημα, εκείνος που ευθυνόταν ήταν ο πανταχού παρών εχθρός. Για τον συγγραφέα, όμως, του Συνδικάτου –που, σημειώστε, δεν χαρίζεται στους εγκληματίες– εκείνο που είναι περισσότερο ενοχλητικό είναι η διαπίστωση ότι τα εγκλήματα του υποκόσμου ωχριούν σε σύγκριση με τις θεσμοποιημένες καταχρήσεις του κόσμου της νομιμότητας. Για τον Russo, ο «καλός» κόσμος (Ροκφέλερ, Μόργκαν, Χουίτνι, Βάντερμπλιτ κ.ά.) ήταν εκείνος που έθεσε τα πρότυπα για τον υπόκοσμο της Αμερικής.

Aλλωστε, τι άλλο θα μπορούσε να είναι περισσότερο αμερικανικό από τις ιστορίες αδέκαρων μεταναστών που απέκτησαν πλούτο, δύναμη και αποδοχή μέσα από την ατομική προσπάθεια; Ποιος γνήσιος Aμερικανός μεγιστάνας είχε αντίρρηση να τον αποκαλούν «ανελέητο», να του αποδίδουν το «δολοφονικό ένστικτο»; Κατά το σχόλιο του κοινωνιολόγου Eντγουιν Σάδερλαντ, οι κατεστημένοι επιχειρηματίες έκαναν τις Μαφίες και τα Συνδικάτα Εγκλήματος να μοιάζουν με υπαίθριες αγορές. Και κατά το σχόλιο του ιστορικού Eric Hobsbawm, αυτού του είδους η υποκατάσταση της κρατικής εξουσίας από την ιδιωτική βία είναι τόσο αμερικάνικη όσο και η μηλόπιτα.

Επίκαιρες συνεπαγωγές

Το μεγάλο μάθημα, ωστόσο, της ιστορίας της Μαφίας του Russo είναι αποκαλυπτικότερο. Φανερώνει ότι το δίπολο «τρομοκρατία – προστασία» είναι το ιδεώδες μέσο καθυποταγής στις απαιτήσεις δυνάμεων που υπηρετούν την αρπαγή της πολιτικής και της οικονομίας. «Δεν μου αρέσετε σαν έθνος και σαν κοινωνία. Είστε κακοί. Αλλά μου αρέσει το πετρέλαιό σας… και σας το παίρνω». Ακόμα, όμως, κι αν δεν ενδιαφέρουν τέτοιοι συνειρμοί, μολονότι το βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα αλλά άριστο υλικό Eγκληματολογίας, η ατμόσφαιρα και ο τρόπος γραφής του δημιουργεί στον αναγνώστη την αίσθηση ότι διαβάζει ένα συναρπαστικό θρίλερ που αφήνει κατάπληκτο ακόμα και τον πιο υποψιασμένο.

Δημοσιογράφος – ερευνητής

Eξήντα χρόνια διαφθοράς και παράνομης δράσης του «κακού» αλλά και του «καλού» κόσμου αποκαλύπτει στο «Συνδικάτο» ο δημοσιογράφος Gus Russo.

Γνωστός δημοσιογράφος – ερευνητής, ο Gus Russo έχει εργαστεί κατά καιρούς στα μεγαλύτερα αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλαμβανομένου και του PBS, όπου διακρίθηκε με το βραβευμένο ντοκιμαντέρ της εποχής «Frontline» – Ποιος ήταν ο Λι Χάρβεϊ Oσβαλντ; (1993). Με μια εκπληκτική έρευνα που διήρκεσε πάνω από είκοσι χρόνια, ο Russo κατόρθωσε να συγκεντρώσει το πλέον αξιόλογο υλικό για τη δολοφονία του Κένεντι και τα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που προκάλεσαν ένα από τα κρισιμότερα επεισόδια της αμερικανικής ιστορίας. Απότοκο της ενδελεχούς μελέτης των αρχείων JFK Assassination Records Review Board υπήρξε το πρώτο του βιβλίο Live by the Sword: the secret war against Castro and the death of JFK, 1998, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία. «Το Συνδικάτο» (The Outfit, 2002) αποτελεί την εγκυρότερη καταγραφή του ρόλου της Μαφίας του Σικάγου στη διαμόρφωση της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ταυτότητας των ΗΠΑ. Hδη έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες για τη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Ο Gus Russo ολοκληρώνει το τρίτο του βιβλίο, τη βιογραφία του μεγαλοδικηγόρου Σίντνεϊ Κόρσακ, του μεγαλύτερου διαμεσολαβητή του υποκόσμου στην καλή κοινωνία (The Fixer: Sidney Korshak, εκδ. Bloombury, ΗΠΑ, 2006).
ΠΗΓΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ-Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

Picture

 του Χρήστου Ζαρίφη 

Είναι μια απ’ τις λέξεις που εννοεί το κακό, τη μοχθηρία και την εγκληματικότητα σε απόλυτο βαθμό, σχεδόν τον Σατανά τον ίδιο. Η λέξη Μαφία (μαζί με το όνομα του Χίτλερ) είναι απ’ αυτές που δεν «σηκώνουν» αστεία με τις ερμηνείες τους. Κι αν για τον Χίτλερ τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά, για τη Μαφία γιατί; Πόσοι γνωρίζουν την πραγματική διάσταση αυτής της οργάνωσης και πόσο;

Ο John Dickie, ιστορικός, δημοσιογράφος και ερευνητής, με αφορμή ακριβώς το γεγονός ότι η πραγματική γνώση για τη Μαφία είναι διαστρεβλωμένη σε σημαντικό βαθμό (από «τυπικά» επικολυρικά μυθιστορήματα και ταινίες όπου διάφοροι κακοί λειτουργούν συντονισμένα, αλλά στο τέλος οι καλοί κάπως τα βολεύουν και η Θεία Δίκη θριαμβεύει), αφορμάται για να συγγράψει την ιστορία της «μητέρας» όλων των εγκληματικών οργανώσεων, της σικελικής Μαφίας, της Κόζα Νόστρα.

Το γεγονός, άλλωστε, και μόνο ότι μια εγκληματική οργάνωση μετρά ιστορία τουλάχιστον 200 χρόνων δείχνει το μέγεθος της επιτυχίας της (με όρους επιβίωσης), αλλά και προσαρμοστικότητας (σε όρους πολιτικής και συνθηκών), που με τη σειρά τους αξίζει να περιγραφούν και να μελετηθούν. Αν μη τι άλλο γιατί οι συνθήκες που τη γέννησαν και τη συντηρούν υφίστανται και σήμερα (η τρέχουσα ελληνική ειδησεογραφία δίνει ένα έστω και μικρό δείγμα)…

Η αφήγηση ξεκινά από τις αρχές του 19ου αιώνα στη Σικελία, όπου διάφορες συμμορίες λυμαίνονται την καλλιέργεια εσπεριδοειδών πουλώντας προστασία και εκδουλεύσεις, καλυπτόμενες πίσω από τον μανδύα του επαναστάτη που κατά καιρούς χρησιμοποιείται επαγγελματικά από διάφορους πολιτικά ενδιαφερόμενους.

Η ενσωμάτωση του νησιού στο ιταλικό κράτος δεν άλλαξε την κατάσταση: η καθυστέρηση ήταν χαρακτηριστική, οι τοπάρχες – οπλαρχηγοί παρέμειναν ανεξέλεγκτοι, αλλά κάπου εκεί άρχισε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της Μαφίας: η χειραγώγηση εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας. Αστυνομικοί, νομάρχες, δήμαρχοι, βουλευτές, ιερατείο βρέθηκαν να χρησιμοποιούν και να χρησιμοποιούνται και να διαιωνίζουν έτσι την εξουσία και τη μεγέθυνση της εγκληματικής οργάνωσης, όχι μόνο απλώς «βοηθώντας» τη, αλλά και εξοντώνοντας ηθικά και πολιτικά τους αντιπάλους της.

Παράλληλα, υπήρχε και ο εσωτερικός πόλεμος των συμμοριών για μεγαλύτερη εδαφική επικράτεια και κυριαρχία, η περίοδος της επέκτασης στις ΗΠΑ, όπως και οι περίοδοι που η Μαφία αναγκαζόταν να περάσει στο παρασκήνιο καθώς το κράτος αναλάμβανε συγκυριακά έντονη δράση. Όμως, η Μαφία επιζούσε γιατί τα (πολιτικά και όχι μόνο) πλοκάμια της ήταν πολλά και ισχυρά. Και μόνο στη δεκαετία του 1990, χάρη στις ενέργειες ενός θαρραλέου και αποφασιστικού δικαστή (που τελικά έπεσε θύμα των εχθρών του, όπως και πολλοί άλλοι γενναίοι σαν κι αυτόν) και των συνεργατών του το ιταλικό κράτος προχώρησε σε συστηματικά μέτρα καταφέρνοντας κάποιες νίκες, με τελευταία τη σύλληψη του θεωρούμενου τελευταίου αρχηγού της Κόζα Νόστρα, Μπερνάντο Προβεντσάνο, μόλις πέρυσι (και την οποία το βιβλίο δεν έχει «προλάβει»).

Αλλά ο συγγραφέας είναι αρκετά σαφής: η Μαφία ηττήθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά ποτέ ολοκληρωτικά. Και η απόλυτα αιματοβαμμένη ιστορία που αφηγείται, βασισμένη σε πηγές και έρευνες, με τα παράξενα τελετουργικά, τις αυστηρές ηθικές (σε θέματα όπως π.χ. η θέση των γυναικών των μαφιόζων) αρχές και τους ιδιότυπους κώδικες τιμής είναι η βλοσυρή υπενθύμιση για τον κίνδυνο του εφησυχασμού.

Με γράψιμο λιτό και ντοκουμενταρισμένο, πραγματικά ο συγγραφέας δίνει ένα οδυνηρά συναρπαστικό αφήγημα και μια διαφορετική από το συνηθισμένο εικόνα στη Μαφία. Όσο για το μέγεθος της πλάνης το οποίο σκοπεύει να ξεδιαλύνει; Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρει ότι οι μαφιόζοι «γελούσαν» με την (κατά πολλούς κορυφαία για το θέμα και το είδος) ταινία «Ο νονός»…

(John Dickie, «Κόζα Νόστρα – Η ιστορία της σικελικής μαφίας», εκδόσεις «Κανάκη», σελίδες 542, τιμή 43,90 ευρώ) 
ΠΗΓΗ
http://www.in2life.gr/culture/book/articles/146260/article.aspx#bellow


ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΦΙΟΖΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ(ΙΤΑΛΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ)

Picture

Semion Mogilevich θεωρείται ο «μαφιόζος των μαφιόζων». Πιστεύεται ότι ελέγχει μία τεράστια αυτοκρατορία οργανωμένου εγκλήματος, με παρανομίες για… όλα τα γούστα. Απάτες με πλαστά έγγραφα, υποκλοπές, ξέπλυμα χρήματος, παράνομα στοιχήματα, παραποίηση επίσημων στοιχειών, συνωμοτικές ενέργειες είναι κάποιες από τις καθημερινές δραστηριότητες του «Don Semyon». Μάλλον ο Ουκρανός καταζητούμενος δεν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά έχει πολλούς «φίλους» στην Ρωσική μαφία και καταφέρνει να μένει ασύλληπτος εδώ και μία δεκαετία. Μόνη εξαίρεση ήταν η «α λα Αλ Καπόνε» σύλληψή του για φοροδιαφυγή. Αφέθηκε, όμως, ελεύθερος λίγους μήνες μετά, χωρίς να μπορούν να αποδειχθούν οι υπόλοιπες αταξίες του. Τουλάχιστον το ένα δέκατο του εδάφους της Ρωσίας και το ένα τέταρτο της οικονομίας της βρίσκεται υπό την εξουσία 300.000 μελών, κατά προσέγγιση, που ανήκουν σε περίπου 450 διαφορετικές ρωσικές συμμορίες. Τα πρωτοπαλίκαρά του  είναι διατεθειμένοι να κυνηγήσουν δημοσιογράφους, αστυνομία και ανώτερους υπαλλήλους, σε τέτοιο σημείο που θα έκανε άλλα συνδικάτα να αηδιάσουν. Η δολοφονία του Άντρεϊ Κοζλόφ, κορυφαίου αντιπροσώπου της Κεντρικής Ρωσικής Τράπεζας και πολέμιου της διαφθοράς, το Σεπτέμβριο του 2006, ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ότι η Ρωσική Συμμορία δεν θα αναγκαστεί από κανέναν να αποσυρθεί.

Al Capone Ήταν διαβόητος γκάνγκστερ, λαθρέμπορος οινοπνευματωδών ποτών που έδρασε στις ΗΠΑ και δέσποζε στον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος από το 1925 έως το 1931, στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης.


Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1899 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και ήταν το τέταρτο από τα συνολικά εννέα παιδιά του Γκαμπριέλε Καπόνε και της Τερεζίνα Ραΐολα, Ιταλών μεταναστών από την Νάπολη. Σε ηλικία μόλις 14 ετών εγκατέλειψε το σχολείο ενώ ήταν ήδη μέλος δύο συμμοριών, στους «Μαχαιροβγάλτες» του Μπρούκλιν και στους «Σαράντα κλέφτες Τζούνιορς». Άρχισε να δουλεύει σε διάφορα μαγαζιά και σύντομα έγινε μέλος της συμμορίας του Μανχάταν «Five Points». Η άφιξή του στο Σικάγο το 1918 σήμανε τη νέα του επαγγελματική σταδιοδρομία. Εκεί έσμιξε με τον παλιό καλό του φίλο, τον Τζόνι Τόριο. Όταν το 1920 ο Τζόνι Τόριο ανέλαβε να συνοδεύσει τη γηραιά μητέρα του στην Ιταλία, ο Καπόνε ανέλαβε τη διοίκηση της επιχείρησής του στην παροικία του Σισέρο. Ήταν τότε που ο εκπαιδευμένος πλέον γκάνγκστερ αποφάσισε ότι το Σικάγο του ανήκε.

από kalifa888

από kalifa888

Τα επόμενα χρόνια ο Καπόνε σταδιακά έφτασε στην κορυφή της πυραμίδας του οργανωμένου εγκλήματος, πήρε τα σκήπτρα μιας αυτοκρατορίας που περιελάμβανε παράνομα ποτοποιεία, χαρτοπαικτικές λέσχες και πορνεία. Είχε 1.000 δολοφόνους προσωπικό ενώ στο βιογραφικό του περιλαμβάνονται περίπου 300 φόνοι. Η σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου, όπου μέλη μιας ανταγωνιστικής συμμορίας δολοφονήθηκαν άγρια, έχει μείνει στην Ιστορία. Το 1931 ο Καπόνε καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση για φοροδιαφυγή. Το 1934 στη φυλακή του Αλκατράζ ήταν ο πιο διάσημος κατάδικος. Γράμματα θαυμαστών κατέφταναν καθημερινά. Λίγο πριν από την καταδίκη του είχε δηλώσει το εξής σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Κορνήλιο Βάτερμπιλντ: «Πρέπει και εμείς να βοηθήσουμε τον κοσμάκη να γεμίσει το στομάχι του και να κρατήσει ζεστό το σπίτι του. Αν δεν το κάνουμε δεν θα μείνει κανένας ζωντανός». Ο Αλ Καπόνε βγήκε από τη φυλακή το 1939 με μείωση της ποινής του. Η υγεία του ήταν κατεστραμμένη – έπασχε από σύφιλη – αλλά το ίδιο και η ψυχολογία του. Η συρροή θαυμαστών είχε λήξει. Στις 25 Ιανουαρίου του 1947 ο Αλ Καπόνε άφησε την τελευταία του πνοή στη Φλόριδα όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια με τη γυναίκα του. Πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Charles ‘Lucky’ Luciano Ο Σαλβατόρε Λουκάνια, ο πατέρας της σύγχρονης ιταλοαµερικανικής Μαφίας, γεννήθηκε στη Σικελία το 1897 και µετανάστευσε στην Αµερική επτά χρόνια αργότερα. Το 1916 βρίσκει τον 19χρονο Λουκάνια ηγέτη της θρυλικής συµµορίας των Five Points, αλλά και «απόφοιτο» του αναµορφωτηρίου, όπου είχε καταλήξει για υπόθεση ναρκωτικών. Η αστυνοµία προσπάθησε να τον εµπλέξει σε σειρά τοπικών ξυλοδαρµών και φονικών, αλλά οι υποθέσεις δεν έφτασαν ποτέ στο δικαστήριο. Ετσι, η φήµη του ως «σκληρού» µεγάλωνε συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Όπως και για τις άλλες τοπικές µαφίες, έτσι και για τις συµµορίες του «Μεγάλου Μήλου» η ποτοαπαγόρευση του 1919 υπήρξε θεόσταλτο δώρο. Ο Λουκάνια µε την παρέα του – ανερχόµενους νεαρούς µαφιόζους σαν τον Μπάγκσι Σίγκελ, τον Φρανκ Κοστέλο και τον Βίτο Τζενοβέζε – έπεσαν µε τα µούτρα στο λαθρεµπόριο ουίσκι.

Οι επιτυχίες του τον έφεραν σύντοµα στην κορυφή της ισχυρότερης «φαµίλιας» στη χώρα, µε «αρχινονό» τον «Τζο δε Μπος» Μασερία: εκείνος όµως απεχθανόταν τους Σικελούς και προσπάθησε το 1929 να βγάλει τον φιλόδοξο «ντον» από τη µέση.

Ο τρόπος που ανέβηκε στην εξουσία ο Λουτσιάνο ήταν εξίσου κινηματογραφικός και συνέτεινε στη μεγάλη του φήμη. Για να πετύχει το σκοπό του σκότωσε διαδοχικά δύο Κάπο των Τζενοβέζε. Αρχικά τον Τζο Μασερία, μετά από συμφωνία με τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο και αργότερα τον ίδιο τον Μαραντζάνο όταν έμαθε ότι σχεδιάζει να τον σκοτώσει. Εκτελεστές του Λουτσιάνο, ντυμένοι σαν πράκτορες του FBI, μπήκαν στο κτήριο του Μαραντζάνο χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και τον δολοφόνησαν μαζί με το συνεργάτη του. Για πολλούς, ο Λουτσιάνο ήταν ο πατέρας του οργανωμένου εγκλήματος. Όπως και ο Αλ Καπόνε, έτσι και ο Λουτσιάνο δεν ήταν συµβατικός αρχινονός: υπό την ηγεσία του κατέρρευσαν τα εθνικά κριτήρια «στρατολόγησης» και η Μαφία έπαψε να είναι ιταλική υπόθεση. Ταυτόχρονα, οι δύο γκάνγκστερ άρχισαν να χρησιµοποιούν τα συσσωρευµένα πλούτη τους για να αγοράσουν πολιτική επιρροή, να διεισδύσουν στα εργατικά συνδικάτα (λιµενεργάτες, φορτηγατζήδες, αχθοφόροι κ.ά.) και για να κρατήσουν µακριά τους τις λαβίδες του νόµου: είναι χαρακτηριστικό πως σε όλη τη δεκαετία του 1930 το νεοσυσταθέν FBI του Τζέι Εντγκαρ Χούβερ δεν ασχολήθηκε καθόλου µε τη Μαφία, προτιµώντας να καταδιώκει και να δολοφονεί µεµονωµένους ληστές τραπεζών σαν τον Ντίλινγκερ και το ζεύγος «Μπόνι και Κλάιντ». Παρά ταύτα, η παναµερικανική πλέον φήµη και ισχύς των «νονών» έγινε µπούµερανγκ και η πολιτική τους ασπίδα δεν µπόρεσε να τους σώσει: ο Καπόνε πήγε φυλακή για φοροδιαφυγή, ενώ το 1936 ο πανίσχυρος Λουτσιάνο, ο φόβος και ο τρόµος της Μαφίας, συνελήφθη ως κοινός προαγωγός για ένα µεγάλο κύκλωµα πορνείας και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια κάθειρξη. Η δύναµή του όµως ήταν τέτοια ώστε και µέσα από τη φυλακή συνέχισε να ελέγχει το συνδικάτο του εγκλήµατος. Το ξέσπασµα του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου ήταν «βάλσαµο» για τον έγκλειστο «νονό», ο οποίος ήλεγχε µέσω των διεφθαρµένων συνδικαλιστών λιµάνια και εργοστάσια. Αρχικά, πρότεινε στις Αρχές τη «συνεργασία» της Μαφίας κόντρα σε πιθανούς σαµποτέρ-ναζιστές, µε αντάλλαγµα καλύτερες συνθήκες κράτησης. Ταυτόχρονα, µια σειρά από «περίεργα» περιστατικά σε µεγάλα λιµάνια, όπως εµπρησµοί φορτίων αλλά και η ξαφνική βύθιση του πλοίου «Νορµανδία» στο λιµάνι της Νέας Υόρκης, έπεισαν το 1942 την κυβέρνηση Ρούζβελτ να συνεργαστεί µε τη Μαφία και τον αρχηγό της. Θρυλείται μάλιστα πως όταν οι οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στη Σικελία (που την ήλεγχε η Μαφία) όχι μόνο δεν συνάντησαν καμιά αντίσταση αντίσταση αλλά και τα οχήματά τους έφεραν σημαία όπου φιγουράριζε το γράμμα «Λ». Η αρχική δραστηριότητά του ήταν η  οργάνωση εγκλήματος προστασίας. Στη συνέχεια πέρασε στους εμπρησμούς, τις δολοφονίες, το βομβαρδισμό, το λαθραίο πέρασμα τσιγάρων, τα συμβόλαια θανάτου, την πλαστογράφηση, την εμπορία ναρκωτικών, την απάτη, το ξέπλυμα χρημάτων, τη δολοφονία, την πολιτική δωροδοκία, την οργάνωση εγκλήματος, και την λαθραία εμπορία  ρουμιού. Τελικά, στα 65 του ο Λουτσιάνο, ο αναµορφωτής της Μαφίας, υπέστη καρδιακή προσβολή στο αεροδρόµιο της Νάπολι και γύρισε στην αγαπηµένη του Νέα Υόρκη µέσα σε ένα φέρετρο…

Pablo Escobar Ο Πάμπλο Εσκομπάρ ήταν  ηγετική μορφή του Καρτέλ του Μεντελίν. Τον αποκαλούσαν «βασιλιάς της κοκαΐνης» και υπήρξε ένας από τους πλουσιότερους εγκληματίες στην ιστορία. Το 1989 ανακηρύχθηκε από το περιοδικό Forbes έβδομος πλουσιότερος στον κόσμο με περιουσία που ανερχόταν, σύμφωνα με εκτιμήσεις, στα 9 δισεκατομμύρια δολάρια. Κατείχε πολυάριθμες πολυτελείς κατοικίες και το 1982 αποπειράθηκε να εισέλθει στην πολιτική ζωή της Κολομβίας, υποσχόμενος ακόμα να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της χώρας, ύψους 10 δισ. δολαρίων. Έχτισε σχολεία, πάρκα, νοσοκομεία και πολλά σπίτια για τους φτωχούς ανθρώπους. Το 1984 όμως αποκαλύφτηκε πως ο Εσκομπάρ δολοφονούσε κρυφά υποψήφιους βουλευτές και πρωθυπουργούς, επειδή κάποιοι χρωστούσαν χρήματα, ενώ άλλοι σκοτωνόντουσαν για άλλους, προφανώς προσωπικού,ς λόγους. Για αυτόν τον λόγο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την πολιτική ζώνη της χώρας και πήρε εκδίκηση, δολοφονώντας τον Λουίς Γκαλόν, έναν άλλον υποψήφιο πρωθυπουργό. Γεννήθηκε στο χωριό Ριονέγκρο της Αντιόχειας, τέταρτο παιδί του αγρότη Άμπελ ντε Χεζούς Εσκομπάρ και της δασκάλας Χεμίλτα Γκαβίρια.

Στα 32 του έπαιρνε 1.000.000 την εβδομάδα και το 1989 έγινε ο 7ος πλουσιότερος στον κόσμο. Στην συνέχεια έκανε και μεταφορές ναρκωτικών τεράστιας ποσότητας σε χώρες με μικρή σημασία στην οικονομία, και αυτές ήταν το Περού και η Βολιβία. Δημιούργησε την τοπική συμμορία Μεντελίν οι οποίοι τον είχαν βοηθήσει να αποδράσει από την Κολομβία για να φύγει με το ιδιωτικό του τζέτ για την χώρα του Εκουαδόρ λίγες μέρες αργότερα. Το 1991 οι άνθρωποι του Εσκομπάρ είχαν σκοτώσει 27.100 ανθρώπους εκ των οποίων οι 600 ήταν αστυνομικοί. Μια μέρα μετά τα 44του γενέθλια, ο Πάμπλο ήθελε να τηλεφωνήσει στον γιο του, τον Χουάν. Δυστυχώς για αυτόν, οι Λός Πέπες (ειδική ομάδα διεφθαρμένων αστυνομικών που ήταν μόνο και μόνο για την υπόθεση Εσκομπάρ) βρήκαν τον αριθμό και την διεύθυνση και κατευθύνθηκαν προς εκεί. Ο Εσκομπάρ άργησε να το καταλάβει και τον έπιασε πανικός. Κρύφτηκε πάνω σε μια σκεπή ενός ψηλού σπιτιού, αλλά οι αστυνομικοί τον εντόπισαν κατευθείαν.

Picture

Τον πυροβόλησαν άπειρες φορές ώστε να βεβαιωθούν ότι είναι νεκρός. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Εσκομπάρ ήταν λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας και της μυθολογίας. Είχε φροντίσει να φτιάξει ένα αντίγραφο του Παρθενώνα με δικά του χρήματα.

John Gotti Ο Τζον Γκότι ήταν ο Κάπο της οικογένειας Γκαμπίνο στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Το επιλεκτικό του ντύσιμο, η αθυροστομία του και οι πομπώδης δηλώσεις τον έχουν καταχωρήσει στην κινηματογραφική φαντασία ως τον ιδεότυπο του Κάπο. Αν και φυλακίστηκε αρκετές φορές, το παρατσούκλι του ήταν Τέφλον Ντον από το γεγονός ότι κατάφερνε πάντα να ξεφεύγει από τις αρχές στο ξεκίνημα της καριέρας του. Η αναρρίχηση του στην κορυφή ξεκίνησε όταν την Οικογένεια Γκαμπίνο ανέλαβε ο Πολ Καστελάνο. Η συμμορία του Γκοτί διακινούσε ηρωίνη αντίθετα στους κανόνες της οικογένειας και ο Γκότι ήταν στόχος. Σε ένα κινηματογραφικό προληπτικό χτύπημα δολοφόνησε πρώτος τον Καστελάνο, κάτι ανήκουστο για την οικογένεια των Γκαμπίνο μέχρι τότε. Ο Τζον Γκοτί συνέχισε να διευθύνει την οικογένεια ακόμα και μέσα από τη φυλακή. Το 1992 καταδικάστηκε για διάφορα αδικήματα αλλά με την υποστήριξη της Αδελφότητας των Αρίων συνέχισε να είναι ο Κάπο των Γκαμπίνο μέχρι τις αρχές του 2000.

Ο  Τζον Γκότι πέθανε  σε ηλικία 61 ετών από καρκίνο του λάρυγγα στο νοσοκομείο των φυλακών στο Σπρίνγκφελντ του Μιζούρι.Είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη το 1992 για φόνους, εκβιασμούς και άλλα εγκλήματα, αφού επί σειράν ετών παρέμενε ασύλληπτος, ενώ στο παρελθόν είχε αθωωθεί τρεις φορές.

Hisayuki Machii Ήταν ο ιδρυτής της  πασίγνωστης  yakuza.Έχοντας στενούς δεσμούς με πολλούς πολιτικούς και με δεξιές πολιτικές ομάδες κοινωνικής πίεσης, τα συνδικάτα εγκλήματος της Ιαπωνίας ενεργούν χωρίς να φοβούνται και πολύ το νόμο.

Η μεγαλύτερη ομάδα των yakuza είναι η Γιαμαγκούτσι-γκούμι (Yamaguchi-gumi), της οποίας τα 39,000 μέλη αποτελούν σχεδόν τους μισούς από όλους τους Γιαπωνέζους γκάνγκστερ.

Picture

Οι yakuza είναι το πιο ανοιχτό από όλα τα συνδικάτα εγκλήματος, με επίσημα αρχηγεία, επώνυμο εμπόρευμα και επιχειρησιακές κάρτες. Φανταχτερά κοστούμια, διακριτικά τατουάζ με τίγρεις, και κομμένα δάχτυλα (που κόπηκαν σαν τιμωρία για κάποια αποτυχία) δημιουργούν μια ρομαντική δημόσια εικόνα. Ενώ με ανθρωπιστικές χειρονομίες και αποφεύγοντας να σκοτώνουν πολίτες, έχουν κάνει τον κόσμο να αγνοεί πρόθυμα την βία των συμμοριών.

Salvatore Riina Γνωστός επίσης ως Τοτό Ρίινα. Από τα πλέον διαβόητα μέλη της σικελικής μαφίας. Είχε το παρατσούκλι «το Κτήνος», ή μερικές φορές «ο Κοντός», και διοίκησε τη μαφία με σιδηρά πυγμή από τη δεκαετία του 1980 μέχρι που συνελήφθη το 1993. Μετά τη σύλληψη του αρχηγού της μαφίας Λουτσιάνο Λίτζιο το 1974, ο Ριίνα έγινε το απόλυτο αφεντικό και ο τρόμος έφερε το όνομά του. Επικεφαλής των Κορλεονέζων, δεν τα έβαλε μόνο με τις άλλες οικογένειες αλλά και με το κράτος: αστυνομικούς, εισαγγελείς και δικαστές. Το 1982 διέταξε τη δολοφονία του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Νταλά Κιέζα, ο οποίος έπειτα από τις επιτυχίες του εναντίον των Ερυθρών Ταξιαρχιών εστάλη στη Σικελία για να αντιμετωπίσει τη Μαφία.   Ο διάδοχος του Ρίινα, Μπερνάρντο Προβεντσάνο, ήταν επικεφαλής των Κορλεονέζι και ένα από τα πιο ισχυρά αφεντικά της σικελικής μαφίας. Ο Προβεντσάνο ήταν φυγόδικος από το 1963 και συνελήφθη στις 11 Απριλίου 2006 στη Σικελία.
Παρά την οικονομική κρίση, η μαφία, συνεχίζει να αποτελεί την πιο κερδοφόρα «επιχείρηση» της Ιταλίας. ο συνολικός ετήσιος τζίρος των «μαφιών» (Καμόρα, Κόζα Νόστρα, Ντράγκετα και Ιερό Ηνωμένο Στεφάνι) αγγίζει τα εκατόν σαράντα δισεκατομμύρια ευρώ. Τα καθαρά κέρδη αναλογικά είναι υψηλότατα και φθάνουν τα εκατό δισεκατομμύρια ευρώ. Η ιταλική μαφία έχει επενδύσει σε καφέ, εστιατόρια, ξενοδοχεία, πλανόδιους πωλητές και οικοδομικές εταιρίες.

Dawood Ibrahim Ξέπλυμα χρήματος, οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατικές ενέργειες συναποτελούν το βαρύ κατηγορητήριο σε βάρος του. o Νταγούντ Ιμπραχίμ Κασκάρ βρίσκεται  στην  57η θέση θέση της λιστας Forbes. Ο Πακιστανός κροίσος ανήκει στο οργανωμένο έγκλημα και θεωρείται εγκέφαλος τρομοκρατικών επιθέσεων κατά του Μουμπάϊ το 1993 και το 2008.

Ο Ibrahim κρύβεται κατά πάσα πιθανότητα στο Πακιστάν, οι αρχές του οποίου αρνούνται αυτούς τους ισχυρισμούς και βρίσκονται σε διαμάχη με τις αντίστοιχες ινδικές μυστικές υπηρεσίες. Ο Ιμπραχίμ γεννήθηκε στο Ρατναγκίρι στις 26 Δεκεμβρίου 1955, διαθέτει άπειρα ονόματα και είναι κάτοχος αμέτρητων ινδικών, πακιστανικών, αμερικανικών και βρετανικών διαβατηρίων. Υπήρξε σημαντικό στέλεχος της Αλ Κάϊντα και η κυβέρνηση της Ινδίας έχει εκδώσει σε βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης. Είναι γιος πρώην αστυνομικού διευθυντή που είχε παράλληλα δράση και στο οργανωμένο έγκλημα και διαθέτει πολλούς δικούς του ανθρώπους, πληροφοριοδότες και πράκτορες στην αστυνομία της Βομβάης αλλά και στις ινδικές μυστικές υπηρεσίες (RAW). Γνωρίζει άριστα όλους τους σχεδιασμούς της CIA για το Αφγανιστάν, το Νεπάλ, το Θιβέτ και αμέτρητο αριθμό Αμερικανών πρακτόρων στη Ν. Ασία.
news247.gr

Η ΜΑΦΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Picture

Περίληψη: Ιστορική παρουσίαση της Μαφίας με αναφορά στις απαρχές της και στην πορεία της κατά τον 20ο αιώνα και παράλληλη αναφορά σε σχετικές κινηματογραφικές παραγωγές.

Οι απαρχές

Ας ξεκινήσουμε με την ετυμολογική έννοια του όρου και στη συνέχεια θα διαπιστώσουμε πως και κατά πόσο εντάσσονται στο ιστορικό πλαίσιο. Mafia είναι το ακρωνύμιο πέντε ιταλικών λέξεων Morte Alla Francia Italia Anecat, που σημαίνουν «ο θάνατος των Γάλλων είναι το δάκρυ της Ιταλίας».

Η σύσταση της ανάγεται  στο 13ο αιώνα περίπου, αλλά δεν είναι εξακριβωμένο. Οι ρίζες πάνε 6 περίπου αιώνες αργότερα, αλλά ακόμα βαθύτερα, και συγκεκριμένα στα 1820, όπου μια εγκληματική οργάνωση στις φυλακές της Νάπολης στη Νότια Ιταλία δημιουργήθηκε με σκοπό την προστασία των φυλακισμένων, ώστε να αποφεύγεται η βίαιη μεταχείρισή τους από τη δυναστεία των Βουρβώνων. (Οι Βουρβώνοι κατείχαν το θρόνο της Νάπολης και της Πάρμας, από το 1707 ως και το 1734 και, εν συνεχεία, αυτό το ρόλο ανέλαβε ο Ναπολέοντας το 1806).

Στα 1830 οι πρώτοι αποφυλακισμένοι μετέφεραν τη δράση της ομάδας και μέσα στο κέντρο, στη Νάπολη. Έτσι η οργάνωση εξαπλώθηκε γρήγορα και πήρε καθαρά εγκληματικό χαρακτήρα, αναλαμβάνοντας «εργολαβικά» και για λογαριασμό τρίτων δολοφονίες, κλοπές, διαρρήξεις, εκβιασμούς, επιβολή αναγκαστικών φόρων σε όλους όσους είχαν χρήματα κ.α. Όπως έγινε προφανές από τα παραπάνω, αναφερόμαστε  φυσικά στην Καμόρα (το όνομα στα ισπανικά σημαίνει φιλονικία – διαμάχη, για αυτό και εικάζεται ότι ενδεχομένως έχει ρίζες στην Ισπανία, αλλά η ιταλική ερμηνεία, camorra,  είναι φατρία – συμμορία κατ’ επέκτασιν). Ήταν τιμή για κάποιον να ανήκει στην ομάδα. Η ιεραρχία της ήταν δώδεκα βαθμών και την ανώτατη διοίκηση την είχε συμβούλιο που απαρτιζόταν από δώδεκα μέλη.  Για να γίνει κάποιος μέλος έπρεπε να περάσει πολλές διαδικασίες, ώστε να δοκιμαστεί η εχεμύθεια και το θάρρος του.

Στα 1837 είναι όμως που για πρώτη φορά εμφανίζεται η λέξη Mafiosi, σε ένα έγγραφο υπογεγραμμένο από έναν εισαγγελέα του Ανώτατου Ποινικού Δικαστηρίου στο Τράπανι της Σικελίας και περιέγραφε τις αδελφότητες που ήταν αναμειγμένες σε εγκληματική δραστηριότητα. Είναι η μεταβατική περίοδος από την καμόρα στη μαφία, καθώς εξαπλώθηκαν εναντίον της εκστρατείες με σκοπό την πάταξη της το 1861 και 1862.  H μαφία σταδιακά άρχισε να παίρνει τη διάρθρωση και την έκταση με την οποία έγινε γνωστή.

Picture

Και φτάνουμε στα  1867, που για πρώτη φορά διαδίδεται ευρέως  η λέξη Μαφία, καθώς ακούστηκε στην παράσταση ενός λαϊκού δράματος. Eίναι η εποχή που οργανώνονταν από τους  ευγενείς γαιοκτήμονες της Σικελίας, κληρονόμους ενός από τα τελευταία φεουδαρχικά συστήματα στην Ευρώπη, ένοπλες ομάδες χωρικών – «μπράβων» που είχαν σκοπό την υπεράσπιση με κάθε τρόπο, ακόμη και παράνομο, των συμφερόντων των κυρίων τους. Η νέα τάξη που δημιουργήθηκε μεταξύ πλουσίων και προλετάριων ήταν οργανωμένη σε αδελφότητες και είχε ως στόχο να ελέγχει και να καταστέλλει όσους δε συμμετείχαν σ’ αυτήν. Απαλλαγμένοι πλήρως από τους Γάλλους πλέον, μεταλλάχτηκαν σε οργάνωση υποχρεωτικής προστασίας που ρύθμιζε κάθε οικονομική δραστηριότητα στην Σικελία. Εδώ οφείλεται  η καθυστερημένη οικονομική και κοινωνική δομή του νησιού. Οι αντιλαϊκές και δεσποτικές κυβερνήσεις έκαναν δυνατή την εξάπλωση και την ισχυροποίησή της. Οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις γίνονταν στόχος της Μαφίας που συχνά μοίραζε τα προϊόντα της ληστείας των αδιάφθορων πλουσίων στους φτωχούς.

Η πρωτόγονη αντίληψη της τιμής και η τήρηση της μυστικότητας  (omertà, δηλαδή κώδικας της σιωπής), ακόμη και από τα θύματα της καταπίεσης, επέτρεψαν στη Μαφία να αποκτήσει μεγάλη δύναμη και να γίνει ο σπουδαιότερος φορέας της εξουσίας.

Μετά την ενoποίηση της Ιταλίας (1859 – 1871, χάρη στους Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ και  Καμίλο Καβούρ) οι ανώτεροι διοικητικοί εκπρόσωποι του ιταλικού κράτους, παρά τις συχνές φιλότιμες προσπάθειές τους, δεν μπόρεσαν να κλονίσουν την εξουσία των μαφιόζων και να εξασφαλίσουν την τήρηση των νόμων. Αντίθετα, η μαφία μπόρεσε να διαβρώσει το νεοσύστατο κρατικό μηχανισμό και να τοποθετήσει τους ανθρώπους της στις πιο επίκαιρες θέσεις. Χάρη στο κοινοβουλευτικό σύστημα κατάφερε να καταλάβει – εξαγοράσει  και τις έδρες των εκπροσώπων της Σικελίας στο ιταλικό κοινοβούλιο και να ματαιώσει κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και απονομής δικαιοσύνης. Με τη δωροδοκία, τον εκβιασμό και, στην ανάγκη, τη δολοφονία, η εξουσία της μαφίας διατηρήθηκε και επεκτάθηκε στα αστικά κέντρα, παρά τις προσπάθειες των κυβερνήσεων και τα έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν το 1875 και το 1895.

PictureKατά  τη φασιστική περίοδο (1919-1945), καταφέρθηκαν επιφανειακά πλήγματα εναντίον της, χωρίς ωστόσο να εξαφανιστεί, όπως αποδείχτηκε 25 χρόνια αργότερα, με τη λήξη των πολέμων. Το μόνο που κατάφερε ο Μουσολίνι ήταν να την εξαπλώσει σε ολόκληρη τη χώρα.

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας της Μαφίας εκδηλώθηκε και κατά τη μεταπολεμική περίοδο, οπότε ενισχύθηκαν οι συνδέσεις της με σημαντικούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες του τόπου. Για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δεν υπάρχουν σημαντικές κινηματογραφικές δημιουργίες που να αποτυπώνουν όλα τα παραπάνω.

Ήδη όμως από τα τέλη του 19ου  και τις αρχές του 20ου  αιώνα, όταν ξεκίνησε το μεταναστευτικό κύμα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, η Μαφία μεταφυτεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μερικές χώρες της Λατινικής Αμερικής από Ιταλούς μετανάστες. Ιδιαίτερα στις Η.Π.Α., η Μαφία γνώρισε τεράστια ανάπτυξη και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 αποτελούσε πια αναπόσπαστο τμήμα της αμερικανικής ζωής. Όσον αφορά τη μετανάστευση Ιταλών στις Η.Π.Α., η ιταλική ταινία του 1979 «O Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι» σε ορισμένα σημεία αναφέρει τους λόγους που εξακολούθησαν οι μετανάστες να είναι μαφιόζοι.  Την εποχή εκείνη η Μαφία ήταν το μεγαλύτερο συνδικάτο εγκλήματος στις Η.Π.Α.. Όλα αυτά υπογραμμίζονται ξεκάθαρα στο αριστούργημα του Coppola, «O Νονός» του 1972.

Picture

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 οι έρευνες απέδειξαν ότι η αμερικανική Μαφία ήταν όμοια σχεδόν στη δομή της με την ιταλική και δρούσε κάτω από το όνομα “Cosa Nostra (= η υπόθεσή μας). Ο όρος αυτός αρχικά χρησιμοποιήθηκε από τους δημοσιογράφους για την αμερικανική μαφία, αλλά κρατάει ήδη από τα λατιφούντια (οι ιδιοκτησίες των γαιοκτημόνων). Την ίδια περίοδο η αμερικανική Μαφία αποτελούνταν από 24 ομάδες ή οικογένειες. Κάθε οικογένεια έλεγχε και μια πόλη, εκτός από τη Νέα Υόρκη, όπου υπήρχαν 5 οικογένειες. Οι επικεφαλής των ισχυρότερων οικογενειών αποτελούσαν μια επιτροπή με δικαστικές αρμοδιότητες. Επικεφαλής κάθε οικογένειας ήταν ένα «αφεντικό» ή «Δον» (“Don”), όπως ονομαζόταν, η εξουσία του οποίου επισκιαζόταν μόνο από την επιτροπή. Κάθε αφεντικό είχε έναν υπαρχηγό και ένα σύμβουλο. Κάτω από τον υπαρχηγό υπήρχαν οι capporegime (= τοποτηρητές), που έπαιζαν το ρόλο του ενδιάμεσου μεταξύ των κατώτερων κλιμακίων και του αφεντικού. Αυτοί  είχαν στις διαταγές τους ουλαμούς «στρατιωτών» που επέβλεπαν τόσο τις νόμιμες επιχειρήσεις της οικογένειας, όσο και τις παράνομες. Ο Coppola για άλλη μια φορά, στη συνέχεια του «Νονού», το 1974, απεικονίζει με μαεστρία την ιεραρχική δομή της οικογένειας. Οι νόμιμες επιχειρήσεις περιλάμβαναν συνήθως αυτόματα μηχανήματα πωλήσεων, βιομηχανίες τροφίμων, εστιατόρια (τα «Καλά Παιδιά» (1990) του Martin Scorsese, καλύπτουν πετυχημένα το συγκεκριμένο φάσμα) και παράνομους οίκους ανοχής, χαρτοπαιξία, διακίνηση οινοπνευματωδών ποτών στη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης στις Η.Π.Α. (1919-1933) και ναρκωτικά. Μεγάλο μέρος της δημιουργίας του Sergio Leone, το «Μια φορά και έναν καιρό στην Αμερική» (1984), περιγράφει λεπτομερώς την περίοδο που ο Αλ Καπόνε κινεί τα νήματα, καθώς επίσης και το Lucky Luciano, με τον Gian Maria Volonte.

Τα τελευταία 35 περίπου χρόνια έχουν αλλάξει οι μορφές δραστηριότητας της οργάνωσης, αλλά εξακολουθεί να κάνει αισθητή την παρουσία της στις Η.Π.Α. και την Ιταλία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις Η.Π.Α. αποτελούν ο «Σημαδεμένος» (1983) του De Palma, το Donnie Brasco (1997) και το τρίτο και τελευταίο μέρος του «Νονού» (1990), όπου γίνεται εμφανής η αλλαγή στις κεφαλές εξουσίας, ενώ για την Ιταλία το πρόσφατο Romanzo Criminale αλλά και το Johnny Stecchino (1991) του Roberto Benigni στον ομώνυμο ρόλο, προσπαθεί να δείξει τη σήψη και τη διαφθορά σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό στη δεκαετία του 1990, μέσα από μια κωμική και ταυτόχρονα καυστική οπτική γωνία.

Εκτός από την Ιταλία, σήμερα η “Cosa Nostra” εξακολουθεί να είναι παρούσα στις Η.Π.Α., καθώς και στον Καναδά, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στην Αγγλία και στη Ρωσία. Υπολογίζεται ότι αριθμεί περίπου 5.000 μέλη και τουλάχιστον 20.000 υποστηρικτές. Άλλες μαφιόζικες οργανώσεις είναι η καλαβρέζικη Drangheta και η Ιερή Ενωμένη Κορώνα της Πούλια


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s